Μια από τις πιο έμπειρες πλέον παίκτριες στο χώρο του ποδοσφαίρου γυναικών αποτελεί η Χριστίνα Μαργαρίτη.
Η 26χρονη με καταγωγή απο τον Βόλο έκανε τα πρώτα της ποδοσφαιρικά βήματα μόλις στην ηλικία των 8 ετών.
Μέντορας της στάθηκε ο γυμναστής του σχολείου όπου φοιτούσε, ο οποίος αργότερα εκτέλεσε και χρέη προπονητή της.
Ήταν ο άνθρωπος που «ξεκλείδωσε» τις ικανότητες της και ανακάλυψε την κατάλληλη θέση για εκείνη, τη θέση της τερματοφύλακα!
Με την οικογένεια της πάντα στο πλευρό της, η έμπειρη τερματοφύλακας έχει αγωνιστεί σε Μαγνησιακό, Άρη Θεσσαλονίκης, Λακατάμια Κύπρου, ΑΕΛ, Αστέρα Τρίπολης, ενώ τη νέα σεζόν θα φορέσει τα χρώματα της ΡΕΑ.
Στο παρελθόν έχει κληθεί στην Εθνική Κορασίδων, Νεανίδων, αλλά και Γυναικών τον Μάιο του 2019 σε φιλική αναμέτρηση με το Βέλγιο.
Παράλληλα με την αφοσίωση της στο ποδόσφαιρο, η Χριστίνα Μαργαρίτη έχει δείξει τον ίδιο ζήλο και για την εκπαίδευση. Συγκεκριμένα έχει ολοκληρώσει τις σπουδές τεσσάρων ειδικοτήτων (Sports Analysis, UEFA C Goalkeeping, Ναυαγοσωστικής και Βοηθού Φυσικοθεραπευτή).
Αν και έχει έρθει αντιμέτωπη με δυσκολίες, η μεταγραφή της στη ΡΕΑ είναι πεπεισμένη ότι θα συμβάλει θετικά στην εξέλιξη της καριέρας της, καθώς το κλίμα που υπάρχει στην ομάδα είναι οικογενειακό, με τον σεβασμό να παίζει πρωταρχικό ρόλο.
Τα πρώτα βήματα στο χώρο του ποδοσφαίρου και ο προπονητής που έγινε μέντορας της
«Τα πρώτα μου βήματα τα έκανα από πολύ μικρή ηλικία, στη Β’ Δημοτικού, όταν ο τότε γυμναστής μου δημιούργησε ποδοσφαιρική ομάδα στο σχολείο και μου ζήτησε να ενταχθώ σε αυτή.
Στην πρώτη σεζόν φτάσαμε μέχρι τον τελικό, στον οποίο έβαλα και δύο γκολ, καθώς μέχρι την ηλικία των 12 ετών έπαιζα στη θέση της επιθετικού.
Η αλλαγή θέσης πραγματοποιήθηκε όταν ο ίδιος γυμναστής δημιούργησε γυναικεία ομάδα στον Βόλο, τον Μαγνησιακό.
Σε μια προπόνηση απουσίαζε η τερματοφύλακας και ο προπονητής με έβαλε στη θέση της. Έτσι έκατσα τέρμα και εκείνος βαρούσε σουτ, με εμένα να τα αποκρούω. Μετά από αυτό μου είπε «αυτή είναι η θέση σου».
Στην αρχή ήθελα να παίζω μέσα, αλλά όταν άρχισα τις ατομικές, μου άρεσε η προπόνηση της τερματοφύλακα. Είδα ότι υπάρχει εξέλιξη και βελτίωση σε αυτή τη θέση και στους πρώτους έξι μήνες με πήραν στην εθνική Κορασίδων».
Η θητεία της στον Άρη και η απώλεια του πρωταθλήματος για έναν βαθμό από τον ΠΑΟΚ
«Στον Άρη έμεινα πέντε χρόνια. Στην ουσία η σοβαρή δουλειά που γινόταν ξεκίνησε από εκεί. Είχα προπονητή τον Γιώργο Πατζιαρά που ήταν Κύπριος, πρώην τερματοφύλακας.
Ο Άρης εκείνες τις χρονιές ήταν πολύ ανεβασμένος και διεκδικούσε το πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την χρονιά που χάσαμε το τρόπαιο για μόλις έναν βαθμό, για μια ισοπαλία με 0-0 με τα Τρίκαλα και το πήρε ο ΠΑΟΚ. Πόνεσε πολύ το να χάνεις το πρωτάθλημα με αυτό το τρόπο».
Το πέρασμα από την Κύπρο και η «αγκαλιά» που δέχθηκε από την ΑΕΛ
«Μετά από τον Άρη αγωνίστηκα για ένα χρόνο στην Κύπρο, στην Λακατάμια, με την οποία τερματίσαμε στην 4η θέση. Επόμενος σταθμός στην καριέρα μου στάθηκε η ΑΕΛ, όπου φόρεσα και το περιβραχιόνιο της και αρχηγού.
Υπήρχαν δυσκολίες όπως σε όλες τις ομάδας του ποδοσφαίρου γυναικών καθώς είναι σε μεταβατικό στάδιο, αλλά το κλίμα ήταν πολύ καλό. Η μια βοηθούσε την άλλη και οι προπονητές συνέβαλαν τα μέγιστα για το καλό της ομάδας».
Η επιθυμία να αγωνιστεί ξανά σε γήπεδα του εξωτερικού
«Έχω στο μυαλό μου να φύγω ξανά στο εξωτερικό. Πάντα με ενδιέφερε. Έτυχε να έχω κάποιες καλές προτάσεις από Ελλάδα και για αυτό έμεινα, αλλά δεν το βγάζω από μυαλό μου καθώς θέλω να πάω να γνωρίσω και άλλα πρωταθλήματα. Είναι μέσα στα σχέδια μου. Δεν με ενδιαφέρει η ηλικία. Θα το πάω μέχρι τέρμα».
Η στήριξη από την Οικογένεια και το ποδοσφαιρικό «μικρόβιο»
«Η οικογένεια μου ήταν πολύ θετική, δεν με εμπόδισαν ποτέ. Ούτε μου έλεγαν ότι είμαι κορίτσι και δεν θα παίξω, ούτε τίποτα. Το μόνο που φοβόντουσαν ήταν να μην χτυπήσω. Δεν ξέρανε, καθώς ήταν κάτι πρωτόγνωρο.
Έρχονται στο γήπεδο, με παρακολουθούν να παίζω.
Ο Παππούς μου ήταν παλιά ποδοσφαιριστής. Έπαιζε στον Τοξότη Βόλου και σε άλλες τοπικές ομάδες. Από εκεί πήρα το «μικρόβιο».
Ακόμα και την ημέρα του γάμου του το πρωί έπαιζε αγώνα. Έτυχε να παίξει ως τερματοφύλακας καθώς απουσίαζε ο βασικός και πήγε στον γάμο με γρατζουνιές».
Η αποχώρηση από τον Αστέρα Τρίπολης
«Η αποδοχή της πρότασης της ΡΕΑ δεν ήταν δύσκολη για μένα. Είχα ήδη εκφράσει από τον Ιανουάριο την επιθυμία μου να αποχωρήσω από τον Αστέρα, αλλά αυτό δεν κατέστη δυνατό. Αντιμετώπισα διάφορα προβλήματα που με επηρέασαν ψυχολογικά και αισθανόμουν ότι δεν ταιριάζω με το περιβάλλον και τη νοοτροπία της ομάδας».
Η μεταγραφή στη ΡΕΑ και η πεποίθηση μιας καλής συνεργασίας
«Η ΡΕΑ μου βγάζει μια θετική ενέργεια. Το κλίμα στην ομάδα είναι όντως οικογενειακό και αυτό είναι κάτι που έχω παρατηρήσει ακόμα και όταν τους αντιμετώπιζα ως αντιπάλους. Φέρονται με σεβασμό στις παίκτριες και πιστεύω ότι μοιραζόμαστε την ίδια φιλοσοφία: ένας για όλους και όλοι για έναν. Είμαι πεπεισμένη ότι αυτή η μεταγραφή θα συμβάλει μονάχα θετικά στην καριέρα μου, καθώς γνωρίζω τον προπονητή τερματοφυλάκων και τον τρόπο που δουλεύει».
Οι δυσκολίες και η σκέψη της απομάκρυνσης από το ποδόσφαιρο
«Έχω περάσει από αρκετές δυσκολίες στην καριέρα μου. Συνεργάστηκα με ανθρώπους που με έφεραν στο σημείο να αναρωτιέμαι αν αξίζει να συνεχίσω στο ποδόσφαιρο. Υπήρχαν φορές που δεν έπαιρνα τον απαραίτητο χρόνο συμμετοχής, όπως και η διαχείριση των παικτριών δεν άρμοζε. Αυτό επηρέασε την ψυχική μου υγεία αλλά και τη σχέση μου με το άθλημα που αγαπώ. Ωστόσο, θεωρώ αυτές τις εμπειρίες μαθήματα που με βοήθησαν να ωριμάσω και να αναζητήσω ένα πιο υποστηρικτικό περιβάλλον».
About the Author
