Βαριά είναι η σιωπή που αφήνουν πίσω τους τέτοιες ειδήσεις. Οπαδοί του ΠΑΟΚ που ξεκίνησαν με όνειρο και προσμονή, με σημαίες στην καρδιά και τον Δικέφαλο στο στήθος, δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους.
Ένα τροχαίο στη Ρουμανία, στον δρόμο προς τη Γαλλία για τον αγώνα με τη Λυών, έκοψε απότομα ένα ταξίδι που ήταν γεμάτο αγάπη για την ομάδα και πίστη πως «όπου παίζει ο ΠΑΟΚ, είμαστε εκεί»….
Δεν ήταν απλώς ένα ταξίδι για έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Ήταν η ανάγκη να σταθείς δίπλα στην ομάδα σου, να γίνεις φωνή της, να νιώσεις κομμάτι μιας οικογένειας που δεν γνωρίζει σύνορα. Και αυτή ακριβώς η ανάγκη, αυτή η αυταπάρνηση, κάνει την απώλεια ακόμη πιο σκληρή.
Η μνήμη, όμως, δεν μπορεί να μη γυρίσει πίσω. Στα Τέμπη του 1999. Εκεί όπου, ξανά, νέοι άνθρωποι του ΠΑΟΚ χάθηκαν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, πηγαίνοντας να στηρίξουν την ομάδα τους. Δύο διαφορετικές εποχές, δύο διαφορετικοί δρόμοι, αλλά η ίδια ιστορία πόνου. Ο ίδιος μαύρος καπνός που σκεπάζει τις εξέδρες, οι ίδιες φωνές που σίγησαν πρόωρα, το ίδιο «γιατί;» που δεν βρίσκει απάντηση.
About the Author
