Μαρινάκης: «Δεν είναι όνειρο τρελό, είναι πραγματικότητα»

Ο Ολυμπιακός έγινε ευρωπαίος πρωταθλητής, με τον Βαγγέλη Μαρινάκη να αφιερώνει την νίκη σε όσους δεν είναι εκεί, με δάκρυα στα μάτια.

Μετά από μια ιστορική βραδιά για τον Ολυμπιακό και το ελληνικό ποδόσφαιρο, ο πρόεδρος της ερυθρόλευκης ΠΑΕ, Βαγγέλης Μαρινάκης, μίλησε για την μεγάλη αυτή στιγμή για τους ερυθρόλευκους.

Ο ισχυρός άνδρας των Πειραιωτών φάνηκε φανερά συγκινημένος όσο αφιέρωνε την νίκη των ερυθρόλευκων σε όσους δεν βρίσκονται πλέον εν ζωή, ενώ ανέφερε πως αυτό είναι μόνο η αρχή, όχι για τον Ολυμπιακό αλλά για το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Όσα δήλωσε ο Βαγγέλης Μαρινάκης

«Αισθανόμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι, υπερήφανοι. Ενενήντα εννέα χρόνια, όλος ο λαός του Ολυμπιακού τραγουδάει για ένα όνειρο τρελό, για έναν ευρωπαϊκό τίτλο. Από τότε που ήμουν μικρός και ταξίδευα, είχα αναμνήσεις. Έβλεπα παιδιά τα οποία είχαν έρθει από όλον τον κόσμο να φεύγουν στενοχωρημένοι και κλαμένοι για ορισμένες άτυχες στιγμές, για ορισμένες κακές στιγμές, είτε στην Ιταλία, είτε στον Πειραιά είτε στην Αθήνα στο Ολυμπιακό Στάδιο είτε στην Αγγλία είτε στην Ισπανία.

Όταν ανέλαβα τον Ολυμπιακό, γιατί δεν μπορείς να πεις αγόρασα, αφού δεν αγοράζεται, είναι τεράστιος, είναι ιδέα, όταν ασχολήθηκα με τον Ολυμπιακό, όνειρό μου ήταν να δω αυτά τα παιδιά χαρούμενα, γιατί τους αξίζει για όλα αυτά τα ταξίδια, για όλες αυτές τις στιγμές και να κάνουμε μια μεγάλη ευρωπαϊκή πορεία.

Σήμερα λοιπόν δεν είναι ένα όνειρο τρελό, είναι μια πραγματικότητα εδώ στην Ελλάδα, σε ελληνικά χώματα. Αυτό που θέλω να πω σήμερα είναι ότι είχαμε μια πολύ καλή φιλοξενεία στη Νέα Φιλαδέλφεια και θέλω να πω ευχαριστώ απ’ όλους γι’ αυτό.

Σήμερα γιορτάζει όλη η Ελλάδα. Κάτι που χρωστάγαμε σε όλους τους Έλληνες και στα παιδιά που έχουν φύγει, στον πατέρα μου πάνω απ’ όλα και στον Σάββα Θεοδωριδη, στη Θύρα 7 και στα παιδιά αυτά.

Το κύπελλο θα φύγει και θα πάει στο Δημοτικό Θέατρο και αύριο στον πατέρα μου και στον Σάββα. Τους αξίζει. Είναι στιγμές συγκίνησης, μεγάλης χαράς και συνεχίζομαι, όχι μόνο να ονειρευόμαστε, αλλά και να ανεβαίνουμε ψηλά.

Είναι μια συλλογική δικαίωση κι είμαστε τυχεροί γιατί συνήθως το πιάτο της δικαίωσης τρώγεται κρύο. Σήμερα το φάγαμε ζεστό. Είμαστε όλοι εδώ συγκινημένοι και προχωράμε»