Αν κάποιος δει την καριέρα του Κλαούντιο Ρανιέρι σαν προπονητής θα δει 21 ομάδες σχεδόν σε όλα τα τοπ 5 πρωταθλήματα χωρίς την Γερμανία μέσα. Ενώ θα δει και πολλές μεγάλες ομάδες μέσα. Τσέλσι, Βαλένθια, Ρομά, Μονακό, Ατλέτικο Μαδρίτης, Γιουβέντους, Ίντερ, Φιορεντίνα και Νάπολι. Χωρίς μεγάλους τίτλους και σε πολλές ομάδες θα δει πως πέρασε ελάχιστο χρόνο. Ταυτόχρονα το πέρασμα από την Εθνική μας ομάδα το 2014 άφησε ένα λεκέ πάνω του. Λόγο της κακής πορείας της Ελλάδας με τον Ιταλό στον πάγκο με αποκορύφωμα να είναι οι δύο ήττες από τα Νησιά Φερόε. Ομως μέσα στην λάσπη βρίσκεις διαμάντια. Μέσα σε αυτή την τεράστια καριέρα του Ρανιέρι υπάρχει μια στιγμή ,μια στιγμή που θα μείνει για πάντα στην ιστορία ανεξίτηλα γραμμένη. Χωρίς κανέναν να μπορεί να του την πάρει. Αυτή φυσικά δεν είναι άλλη όταν στης 8 Μαΐου του 2016 η Λέστερ σήκωνε το άγιο δισκοπότηρο της Πρέμιερ λιγκ και γίνονταν πρωταθλήτρια Αγγλίας για πρώτη, και ίσως και μοναδική φορά, στην ιστορία της. Με τον μαέστρο αυτής της ομάδας να είναι ο μοναδικός θαυματοποιός Κλαούντιο Ρανιέρι. Ομως ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή πριν φτάσουμε στον θρίαμβο του 2016.

Καριέρα ως ποδοσφαιριστής και το ξεκίνημα στην προπονητική 

Ως ποδοσφαιριστής ο Ρανιέρι δεν έλαμψε ποτέ. Ξεκίνησε την καριέρα του στην Ρομά όπου έμεινε για δύο χρόνια έχοντας μονάχα έξι εμφανίσεις και μια από τις δύο σεζόν την πέρασε δανεικός στην Σιρακούσα. Μετά αποχώρησε για να έρθουν οι Κατανζάρο, Κατάνια, Παλέρμο. Με τις Κατανζάρο και Παλέρμο κατάφερε να ανέβει και κατηγορία στην Serie A. Μετά ήρθε η πρώτη του δουλειά ως προπονητής. Αναλαμβάνοντας την Βίγκορ Λαμέτσια που την οδήγησε σε ένα σερί 12 αγώνων και στην κορυφή του πίνακα πριν αποχωρήσει γιατί δεν δέχτηκε να βάλει παίκτες που ζητήσουν οι ατζέντηδες. Ετσι ξεκινάει η μεγάλη καριέρα του Ιταλοί γύρω από τα γήπεδα της Ιταλίας. Ερχεται μετά η Πουτολεόνα όπου πέρασε δύο σεζόν ,ακολουθεί η Κάλιαρι για τρεις σεζόν, μια σεζόν στην Νάπολι στα τελευταία του Μαραντόνα στην ομάδα, τέσσερις σεζόν στην συνέχεια στην Φιορεντίνα όπου την ανέλαβε με την ομάδα να είναι στην Serie B και αμέσως την ανέβασε κατακτώντας στην συνέχεια το 1996 το Coppa Italia και του Σούπερ καπ Ιταλίας. Μετά της 4 πετυχημένες σεζόν εκεί ήρθε η ώρα να βγει για πρώτη φορά εκτός Ιταλίας. Δέχτηκε την πρόταση για να αναλάβει τον πάγκο της Βαλένθια το καλοκαίρι του 1997 και δυο σεζόν εκεί κατέκτησε το Copa del Rey όπως και το ξεχασμένο Intertoto Cup. Καταφέρνοντας επίσης να οδηγήσει την ομάδα στο Τσάμπιονς λιγκ. Μετακομίζοντας μετά στην Μαδρίτη για την Ατλέτικο. Το 2000 αναλαμβάνει τον πάγκο της Τσέλσι. Μια Τσέλσι τότε που στηρίζονταν σε παίκτες που έφταναν στην δύση της καριέρας τους, όπως η Ντεσαγί, Ντεσάμπ και Ζόλα. Τέσσερα χρόνια εκεί κάθε χρόνο η ομάδα βελτιώνονταν. Με πολλούς παίκτες που μέρα έγιναν στυλοβάτες της ομάδας για χρόνια να έχουν ξεκινήσει να παίζουν βασική εξαιτίας του Ρανιέρι, βλέπε Λάμπαρντ, Τέρι. Το 2004 έμεινε 2ος πίσω από την αήττητη Αρσεναλ και έφτασε στα ημιτελικά του Τσάμπιονς λιγκ αποκλείοντας και την Μπαρτσελόνα με το πρώτο αγώνα να έχει λήξει με το εντυπωσιακό 4-2. Ηταν αρχή του Αμπράμοβιτς στην Τσέλσι και αυτή η πορεία η αρχή. Τον Μάιο αυτής της χρονιάς ο Ρώσος πρόεδρος τον αποδέσμευσε αλλά τις βάσεις των επόμενων επιτυχιών των Μπλε της είχε βάλει ο Ρανιέρι. Μετά η επιστροφή του στην Ισπανία για την Βαλένθια δεν έφερε θετικά αποτελέσματα και εν συνεχεία γύρισε πίσω στην Ιταλία το 2007. Εκεί πέρασε από πολλούς πάγκους. Της Ρομά, της Πάρμα, της Γιουβέντους που ανάλαβε στην δεύτερη κατηγορία και της Ιντερ. Χωρίς ιδιαίτερα μεγάλη επιτυχία στα περάσματα του από τις ομάδες που αναφέρθηκαν. Το 2012 αποφάσισε να αναλάβει την Μονακό που ήταν στη μέση του πίνακα στην Ligue 2 και καταφέρνοντας αμέσως να την ανεβάσει ως πρωταθλήτρια της δεύτερης κατηγορίας και πίσω στην Ligue 1 να τελειώσει δεύτερος πίσω απο την Παρί το 2013. Φυσικά μετά όλοι γνωρίζουμε την συνέχεια. Ακολούθησε ο πάγκος της εθνικής Ελλάδας όπου στα μάτια των Ελλήνων έπεσε πολύ. Μια εθνική που έπρεπε να περάσει σε μια νέα εποχή μετά τον Φερνάντο Σάντος, πίστεψε πως βρήκε τον κατάλληλο άνθρωπο. Ομως ο Ρανιέρι ποτέ δεν κατάφερε να βάλει την φιλοσοφία του στην ομάδα και οι δυο ήττες από τα Νησιά Φερόε και ειδικά η δεύτερη στο Γεώργιος Καραϊσκάκης με 0-1 αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του Ιταλού που απολύθηκε. Η συνέχεια γνωστή. 

Το έπος του Λέστερ 

Το καλοκαίρι του 2015 δέχεται να αναλάβει τον πάγκο των λύκων της Λέστερ. Μια Λέστερ που τη προηγούμενη χρονιά με ένα σερί συνεχόμενων νικών απέφυγε τις τελευταίες αγωνιστικές τον υποβιβασμό. Κανείς μα κανείς δεν περίμενε την συνέχεια. Μια ομάδα με εκκολαπτόμενους σταρ στην συνέχεια ,όπως ο Κάντε, ο Μαχρέζ ,ο Βάρντι και πολλοί παίκτες με εμπειρία, βλέπε Φούκς, Μόργκαν ,Χούθ, Αλμπραίτον και φυσικά τον γιο του μεγάλο Σμάιχελ, Κάσπερ κάτω από τα γκολπόστ αυτή η παρέα με μαέστρο τον Ρανιέρι έκανε ίσως την μεγάλη αουτσάιντερ επιτυχία στην ιστορία του Ποδοσφαίρου. Μια ομάδα με μονάχα δυο Λιγκ καπ στην ιστορία της στέφθηκε για πρώτη φορά πρωταθλήτρια ιστορία της!!! 5000 προς 1 ήταν οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιος στο ξεκίνημα της χρονιάς. Ακόμα και τον πιο φανατικό οπαδό της ομάδας να ρωτούσες στο ξεκίνημα εκείνης της χρονιάς δεν θα πίστευε πως το τέλος θα πανηγύριζε αυτό το θαύμα. Μια Λέστερ που λίγο πριν και μετά μπρέικ των Χριστουγέννων δεν σταμάτησε να χάνει πέρασε όλα τα φαβορί, όλους τους μεγάλος και σκαρφάλωσε θεαματικά στην πρώτη θέση. Μια πρώτη θέση που άφησε μονάδα λίγες φορές πριν σταθεροποιηθεί εκεί. Με έναν Τζέιμι Βάρντι τότε να τελειώνει την σεζόν με 24 γκολ στα 30 του χρόνια έκανε σεζόν καριέρας μετά από πολλά χρόνια στις χαμηλές κατηγορίες. Ενας Κάντε που είπε καλησπέρας σας και έγινε από εκείνη την σεζόν και μετά ένα από τα καλύτερα αμυντικά χαφ του κόσμου και φυσικά ο φανταστικός Ρίγιαντ Μάχρεζ που έγινε αμέσως ένα από τα καλύτερα εξτρέμ της Πρέμιερ. Ο Ρανιέρι μαζί και με αλλους ήρωες εκείνης της μαγικής χρονιάς τρέλανε τους πάντες με την κατάκτηση του τίτλου. Ο Ιταλός κιόλας ψηφίστηκε κόουτς της χρονιάς το 2016 από την ΦΙΦΑ. Μπορεί την επόμενη χρονιά να απολύθηκε στα μέσα της χρονιάς με την Λέστερ λίγο πάνω από την θέση του υποβιβασμού. Αλλά κανείς δεν τον ξεχάσει εκεί και δεν είναι τυχαίο πως κάθε φορά που επισκέπτεται το King Power Stadium αποθεώνεται. Μην ξεχνάμε πως παρά την απόλυση του η Λέστερ έφτασε στα προημιτελικά του Τσάμπιονς λιγκ με τον Σαίξπηρ στον πάγκο της με την ομάδα που άφησε πίσω ο Ρανιέρι και έκτοτε σχεδόν κάθε χρόνο είναι στην Ευρώπη και πρωταγωνιστή στο πρωτάθλημα. Ειδικά με τον Ρότζερς στον πάγκο της κατέκτησε και το κυπελλο το 2021.

Η ομάδα της Λέστερ να πανηγυρίζει τον θρίαμβο του πρωταθλήματος

Το σήμερα 

Μετά το θαύμα με την Λέστερ η καριέρα του Ιταλού εκεί πάλι πολλές ομάδες και λίγες ημέρες σε πάγκους. Τον Ιούνιο του 2017 πήγε στην Νάντ έμεινε έναν χρόνο και αποχώρησε για να αναλάβει την Φούλαμ το 2018 στην προσπάθεια να την σώσει από τον υποβιβασμό κάτι που δεν πέτυχε και απολύθηκε τον Φλεβάρη ενώ είχε προσληφθεί τον Νοέμβριο. Αμέσως ανέλαβε την Ρομά μέχρι το τέλος της σεζόν χωρίς μεγάλη επιτυχία. Αφού αποχώρησε από την αιώνια πόλη πήγε στην Γένοβα για χάρη της Σαμπντόρια μένοντας δύο χρόνια εκεί. Για να αναλάβει πέρσι τον πάγκο της Γουότφορντ στην προσπάθεια να τους σώσει από τον υποβιβασμό αλλά τον Γενάρη απολύθηκε με την ομάδα ακόμα στις θέσεις που οδηγούσαν στην Τσάμπιονσιπ όπου και κατέληξε ομάδα. Τώρα θα τον Δεκέμβριο που μας πέρασε επέτρεψε για την δεύτερη θητεία του στον πάγκο της Κάλιαρι στη προσπάθεια να ανεβάσει την ομάδα στην Serie A ξανά. 

Οπως και να έχει μπορεί ο Ρανιέρι να μην μπει ποτέ στην λίστα με τους καλύτερους προπονητές που έχουν υπάρξει. Ομως για αυτού που τα κατάφερε με την Λέστερ το 2016 θα μείνει για πάντα στην κορυφή και το όνομα του θα ακούγεται πάντα ειδικά στα χίλια τον οπαδών της Λέστερ.