136 Χρόνια Άρσεναλ: Οι καλύτερες σεζόν των κανονιέρηδων στην ιστορία του αγγλικού πρωταθλήματος.

  • 0
  • 2 views

Με αφορμή την επέτειο από την δημιουργία της ομάδας από το βόρειο (για άλλους νότιο) Λονδίνο, ας δούμε ποιες ήταν η καλύτερες σεζόν στην ιστορία, όχι μόνο της Πρέμιερ Λιγκ, αλλά σε όλη την ιστορία του κλάμπ, από την Άρσεναλ του Τσάπμαν κατά τον Μεσοπόλεμο μέχρι και τον Άρσεν Βένγκερ και την αήττητη ομάδα της σεζόν 2003-04.

1930 – 1933: Ο Χέρμπερτ Τσάπμαν και το WM

Η Άρσεναλ έγινε για πρώτη φορά στην ιστορία της πρωταθλήτρια Αγγλίας, έχοντας στο τιμόνι της τον θρυλικό και καινοτόμο ως προς τις τακτικές και τον τρόπο προσέγγισης του αθλήματος, Χέρμπερτ Τσάπμαν. Έχοντας σηκώσει δύο φορές με την Χάτερσφιλντ το πρωτάθλημα, ο Τσάπμαν άλλαξε το σύστημα των κανονιέρηδων σε 3-2-2-3, κάνοντας το περίφημο σχηματισμό WM (δεν αποτελεί τον ίδιο σχηματισμό με αυτόν που βλέπουμε σήμερα με τις ομάδες του Γκουαρντιόλα). Ουσιαστικά ο Τσάπμαν βασίστηκε στην αντεπίθεση και με το απίστευτο δίδυμο Άλεξ Τζέιμς και Κλιφ Μπάστιν να τρομοκρατεί τις αντίπαλες εστίες, δύο πρωταθλήματα και ένα FA Cup ήρθαν για πρώτη φορά στο Χάιμπουρι. Ο Τσάπμαν πέθανε ξαφνικά τον Ιανουάριο του 1934, όμως οι βάσεις είχαν τεθεί και η Άρσεναλ κατέκτησε άλλα 3 πρωταθλήματα μέχρι το 1939. Ο ίδιος με μικρές αλλαγές που σήμερα φαντάζουν απίστευτο να μην είχαν γίνει έως τότε, δημιούργησε έναν θρύλο και μια ομάδα που θα παρέμενε στο προσκήνιο έως και σήμερα.

1990-91: Η Άρσεναλ του Γκράχαμ

Στην προσπάθεια να πάρει ξανά το πρωτάθλημα μετά το 1971, η Άρσεναλ προσλαμβάνει έναν από τους παίκτες που βοήθησαν να σηκώσει τότε τον τίτλο, τον Τζώρτζ Γκράχαμ. Η νεαρή του ομάδα που κατέκτησε τον τίτλο το 1989 είναι άξια αναφοράς, με το πρωτάθλημα να κερδίζεται στον τελευταίο αγώνα, όπου υπήρχε ανάγκη νίκης με δύο γκολ κόντρα στην Λίβερπουλ, όπως και έγινε. Ωστόσο, δύο χρόνια μετά ο Γκράχαμ διατηρώντας τους ίδιους παίκτες (μεταξύ άλλων οι Άνταμς, Μέρσον, Τόμας και Σμίθ) αλλά και προσθέτοντας από την Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς έναν νεαρό τερματοφύλακα, ονόματι Ντέιβιντ Σίμαν, οι κανονιέρηδες σήκωσαν το πρωτάθλημα με μία μόλις ήττα, απέναντι στην Τσέλσι, και με παθητικό μόνο 18 γκολ. Σε αυτό να προστεθεί πως ο βασικός αμυντικός και αστέρας, Τόνι Άνταμς απουσίαζε τον περισσότερο καιρό λόγω φυλάκισης. Στα ακόλουθα χρόνια ο ίδιος προπονητής μπορεί να μην πήρε άλλο πρωτάθλημα, όμως θα έλεγε κανείς καθιέρωσε την «ανάγκη» να υπάρχει έστω ένα τρόπαιο κάθε σεζόν στο Χάιμπουρι. Επίσης έφερε στο βόρειο Λονδίνο, έναν νεαρό από την Κρίσταλ Πάλας, ο οποίος επρόκειτο να σπάσει το ρεκόρ του Μπάστιν και να γίνει ο πρώτος σκόρερ της ιστορίας των κανονιέρηδων, τον Ίαν Ράιτ.

1997-98:  “Arsène, Who?”

Φυσικά και είναι παρόν στην λίστα για την Άρσεναλ ο Βένγκερ. Είναι σαν να λες Παγκόσμιο Κύπελλο και να μην σκέφτεσαι το σόλο του Μαραντόνα. Ο Γάλλος, άγνωστος έως τότε προπονητής, αποτέλεσε τον άνθρωπο που αναγέννησε το σπορ. Όχι τόσο με τις τακτικές του, όσο με την προσέγγιση των αθλητών, την δίαιτα, την απαγόρευση του καπνίσματος, όπως και ο Τσάπμαν, ο Βένγκερ έκανε κάποιες αλλαγές που σήμερα θεωρούνται δεδομένες, αλλά στην προκειμένη περίπτωση, αυτός τις καθιέρωσε. Τι να πει κανείς για την Άρσεναλ του 1997-98; Το κεντρικό δίδυμο των Βιέιρα και Πετίτ ασταμάτητο, η άμυνα απροσπέραστη και η επίθεση αποτελούμενη από θρύλους όπως ο Ράιτ και ταλέντα σαν τον Ανελκά, τον Μπέρκαμπ και τον Όβερμαρς, αυτή η Άρσεναλ έμεινε στην ιστορία, τόσο για το ντάμπλ που κατέκτησε, όσο και για το ότι αποτέλεσε την αρχή της ιστορίας του Βένγκερ με την Άρσεναλ, μια ιστορία γεμάτη αγάπη και μίσος, λατρεία και απογοήτευση αλλά κυρίως σεβασμό.  

2005-06: Ένα όνειρο, απραγματοποίητο

Η ομάδα του 2005-06 ίσως να μην είναι η καλύτερη στην ιστορία της Άρσεναλ, δεν είχε τον καινοτόμο χαρακτήρα της ομάδας του Τσάπμαν, την καρδία των παικτών του Γκράχαμ και δεν ήταν στο σύνολο η καλύτερη φουρνιά παικτών του Βένγκερ. Σίγουρα η παρουσία του Λέμαν κάτω από τα δοκάρια, οι Invincibles Κάμπελ, Σίλβα, Κόουλ, Πίρες και Ανρί και νεαρά ταλέντα σαν τον Φάμπρεγκας έδιναν μια κλάση στην ομάδα του Βένγκερ, αλλά η αλήθεια είναι πως εκείνη την περίοδο στην Αγγλία κουμάντο έκανε ο Μουρίνιο. Ωστόσο, στην καρδιά κάθε οπαδού της Άρσεναλ αυτή ήταν η ομάδα που έφτασε πιο κοντά από όλες στο να σηκώσει το Τσάμπιονς Λιγκ, το μόνο τρόπαιο που χρειάζεται μια μεγαλοπρεπής τροπαιοθήκη για να ολοκληρωθεί. Τελευταία σεζόν στο Χάιμπουρι, ο Ανρί είχε ακουμπήσει την τελειότητα και έχοντας δεχτεί μόνο δύο γκολ στις δύο πρώτες αγωνιστικές της φάσεις των ομίλων και κανένα έκτοτε μέχρι τον τελικό στο Παρίσι. Διπλό στην Μαδρίτη κόντρα στην Ρεάλ στους 16, νίκες απέναντι σε Γιουβέντους και Βιγιαρεάλ στους 8 και 4 αντίστοιχα, ο τελικός στο Σταντ ντε Φράνς φαίνονταν να ήταν ραντεβού με την μοίρα για την ομάδα του Βένγκερ. Παρά την αποβολή του Λέμαν στο 18ο λεπτό, η Άρσεναλ προηγήθηκε με τον Κάμπελ στο 37’. Ωστόσο 4 λεπτά αδράνειας στο τέλος του ματς είδαν τον Ετό (76’) και τον Μπελέττι (80’) να χτυπάνε τους κανονιέρηδες και να τους στερούν από το πολυπόθητο τρόπαιο. Η Άρσεναλ έκτοτε δεν ξαναέφτασε σε τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και έκανε σχεδόν δέκα χρόνια για να ξαναπάρει τίτλο.

2003-04: Οι Invincibles

Προβλέψιμο θα έλεγε κανείς, να κλείναμε με αυτή την ομάδα αλλά αυτό που πέτυχε η Άρσεναλ τότε, δεν υλοποιήθηκε ξανά από κανέναν και ίσως να μην πραγματοποιηθεί ξανά, όσο και να προσπαθούν Λίβερπουλ και Σίτυ. Η ομάδα αυτή θα μείνει στην ιστορία όχι για το ταλέντο ή την απόδοση της (που ας μην γελιόμαστε, έχει και τα δύο, και μάλιστα μπόλικα), αλλά για τα νεύρα από ατσάλι. Ο Λέμαν στα καλύτερά του, η άμυνα αποτελούνταν από τα νεαρά ταλέντα Κόλο Τουρέ και Άσλεϊ Κόουλ, τον σταθερό Λορέν και τον πρώην αρχηγό της μισητής Τότεναμ Κάμπελ, που έφτασε δωρεάν από τους αντιπάλους των κανονιέρηδων. Στο κέντρο οι Σίλβα και Βιέιρα ήταν αυτοί που έκαναν το κάθε παιχνίδι να μοιάζει χαμένο για τους αντιπάλους, στα πλάγια οι Πίρες και Λιούνγκμπεργκ κυριαρχούσαν και μπροστά ο εμβληματικός Ολλανδός, Ντένις Μπέρκαμπ μαζί με τον, για πολλούς καλύτερο, μη Άγγλο επιθετικό, που έπαιξε στην Πρέμιερ Λιγκ, τον Τιέρι Ανρί. Και στον πάγκο όμως παίκτες σαν τον Κιόουν, τον Κανού, τον Ρέγιες και τον Παρλούρ γέμισαν το ρόστερ με ταλέντα, δημιουργώντας μια ομάδα σαν την οποία δεν είχε δει έως τότε η Αγγλία. Το κερασάκι στην τούρτα όμως, και να λέμε την αλήθεια ένας από τους πολλούς λόγους που αυτή η σεζόν θα μείνει στην καρδιά κάθε οπαδού της Άρσεναλ, είναι το γεγονός ότι το πρωτάθλημα εξασφαλίστηκε μέσα στην έδρα της Τότεναμ, με τον παλιό αρχηγό της ομάδα Σολ Κάμπελ να κατακτά το πρωτάθλημα μπροστά σε χιλιάδες οπαδούς που τον φώναζαν «Ιούδα». Αν βίωσε κανείς, ως οπαδός της Άρσεναλ, αυτές τις στιγμές, δεν γίνεται να χάσει την πίστη του σε αυτή την ομάδα, όσα σκαμπανεβάσματα και να προκύψουν.

Σίγουρα υπήρχαν κι άλλες ομάδες που αξίζουν αναγνώριση: Η ομάδα του Μπέρτι Μι το ’71, η Άρσεναλ του 2002 που σταμάτησε τα τρία σερί της Γιουνάιτεντ καθώς και η Άρσεναλ του ’15, η τελευταία φορά που έμοιαζε πως ο Βένγκερ θα πίεζε για πρωτάθλημα, έχοντας σπάσει την γκίνια σηκώνοντας το  FA Cup το προηγούμενο έτος. Σε όλη της την ιστορία η Άρσεναλ βίωσε επιτυχίες και κυρίως τεράστιες προσωπικότητες που την πήραν από το χέρι και την έκαναν ακόμα μεγαλύτερη από αυτό που ήταν πριν. 4,5 χρόνια μετά την πικρή αποχώρηση του Βένγκερ, η Άρσεναλ βρίσκεται ξανά στην κορυφή, παίζοντας όμορφο ποδόσφαιρο και έχοντας δικιά της προσωπικότητα. Ίσως ο Αρτέτα να μην χαρίσει σύντομα το τρόπαιο που λείπει από την τροπαιοθήκη των κανονιέρηδων, όμως για πρώτη φορά μετά από καιρό, η ελπίδα ξαναζωντανεύει κάτι που αξίζουν να βιώνουν όλοι οι οπαδοί αυτού του μεγαλοπρεπούς κλάμπ.

Χρόνια πολλά Άρσεναλ!